می گریم ومینویسم

دوست خوب من،دوست تنهاییها وبی کسی های من ،دوستی که صدای مرا از میان دها صداشنید ودستان مرا از میان انبوه دستان گرفت واز ورای تمام دلهادل مرا قابل خود دانست،دوست روزهای گرم تابستان در زیر تیغ آفتاب،یادش بخیر.دوست خوب من ،دوست دل تنگی ها ،شادیها ،شماره گرفتنها،خلوت جستن ها،حرف زدنها،پیمان بستنها،وقبول یک قول ناممکن.دوست راهای دورم ،دوست همسفر درسفرم،در دیارم ،درغربتم.دوست خوب من دوست صبحم ،،ظهرم،شبم ونیمه شبم.دوست شنیدن دلتنگیهای من،سرنوشت من ،وشنیدن قصه غصه های دیرین من.دوست شنیدن نق زدنهای من ،توهینهای من،گیردادن های من،دوستی که تصویرش را با تمام وجود نگاه میکردم وبار هاوبارها بوسیدم ودر لبخند قشنگش غرق شدم .دوستی که همیشه تاسف آن را میخوردم که سالها پیش کجا بود ؟دوست خوب من با صدای زیبایش وقتی به جوش می آمد ببین ببینش لذت من بود دوست خوب من که نیاز به دوست داشتن وتوجه او به من در من شورو هیجانی را بپا کرد که جاده،شب است،را توانستم بیافرینم .دوست خوب ،من دوست رفته ام.دوست فراموش کرده ام.دوستنا پیدای من .دوست دلسنگ شده من.دوست رو گردان من.دوست من هر که که باشد ،هر کجا که باشد،هر وقت که باشد،با من هر جور که باشد،دوست من است دوستش دارم ،به یادش میمانم وهرگز قلبم را از یاد او خالی نمیکنم .دوستش دارم برای همیشه وخدانگهدار برای همیشه.

باتو به معنای خود رسیدم ،با تو لحظه های شادی را درک کردم،با تو دانستم عاشقی یعنی چه،با تو من عاشق شدم.با تو من پر کشیدم،با تو من دلتنگ شدم وازدلتنگی خود لذت بردم.با تو به آرامش رسیدم وباتو یک پارچه شور وهیجان شدم.با تو بیقرار گشتم،گم شدم،ناپیدای دیگران شدم وپرسه زنان هوای تو شدم .با تو سالهای رفته را باز یافتم وحسرت گذشته را از یاد بردم.با تو لحظه ها از حرکت باز ایستادند ودر ترنم صدای دل نشینت من آرمیدم.با تو انگاردنیا تازه دنیا شده بود وروی خوش خودرا به من نشان داد .با تو ساعتها لحظه شدند ،لحظه ها آبستن مراد من شدند ومن بیقرار لحظه ها شدم. با تو درد بی تو بودن را عذابی سخت ،عاقبتی نکبت بارو سرنوشتی شوم دانستم .با تو بودن یعنی یک نگاه دیگربه آنچه در اطرافم میگذشت ،به دنیاوروح حاکم بر آن اینبار به دیده عشق ورزی نگاه کردن.با تو به آنچه را  نمیخواستم وآنچه که نابودم میساخت را فراموش کردم.با تو شبهایم وآرامش وتاریکی وسکوت آن پر از ول وله رفت و آمدهای روحم تا درب خانه دلت بود .باتو گریه های ممتد دوری،بغضهای فشرده در گلو ،قلب مضطرب،دستان دست پاچه وچشمان نگران را به عینه دیدم باتو من دنیا را دیدم .بهار را دیدم .جان گرفتم وزنده شدم.

خوشا در بستر مهتاب خفتن         

نشستن با ستاره راز گفتن

خوشادر کوچه های خلوت ماه

زدل آهنگ تنهایی شنفتن

خوشا از اول شب تا سپیده

در آغوش لطیف عشق خفتن

تو مثل يک گلايه ميماني که من از سرنوشت خود دارم  .  وجود تو ونیاز به وجودت تنها نقطه بي ارادگي .

ونهايت استيصال خواسته هاي من است  .وقتي نيم  نگاهم را به شومي لحظه از دست دادن تو دردوردستهاي خاطراتم  مياندازم اشکهايم شرم  خانه حجاب خود را با عرياني ريزش خويش به تمسخرميگيرند ومن مثل هر  لحظه. مثل  هرساعت .مثل هرروز .مثل هرماه ومثل سالهاي بدون توگريه را تنها  جاده مانده بر سر راه خود ميبينم .  گريه انيس من  گريه يار بيقراريهاي من گريه تنهاوارث وفاداري من به تو .

گريه  خطبه خوان عقد  من و تو در خواب و خیال من است .گریه شرم یک  سرانجامیست که خودابستن انجامش بودم .گریه اوج نفرت من از  لحظه نابود کردن تو  ست .در میان سرافکندگی روحم .شکستگی قلبم ودر ماندگی جسمم گریه تنها شاهد خود نماییست که هویدا میگردد .

هرانچه را که بر سر تو وبر سر خود اورده ام را تو ببخش ای همه عاشقی من  .

     کجايى اى هميشه پيدا از پس ابرهاى غيبت؟

به روسياهي‌مان نگاه نکن و به دستهايمان که خالي و گنهکارند، قلبمان را ببين که هر روز، صبح و شام تو را مي‌خوانند.

- تو خواهى آمد و ياس‏ها و نيلوفرهاى «سركش‏» را به دعوت خواهى خواند و حضور تو تسلاى دل ياس‏هاى كبود خواهد بود.

- مهدي جان بيا و دنياى دل را به بوى خوش فطرت پر كن. دل‏هايى كه همواره در سرزمين نيمه شب تو را مى‏خوانند و به عشق تو در آسمان مكاشفه پرواز مى‏كنند.

       نیمه شعبان برشفیفتگان حضرت ولی عصر (عج) مبارک

             خدمات زیبایی تارا           

آن شب که صبح روشن اندامت
از آسمان اینه بر من طلوع کرد
شمع بلند قامت خلوتسرای من
از خجلت برهنگی خویش می گریست
من در کنار او
از پرتو طلوع تو بی خواب می شدم
سر در میان موی تو می بردم
بر سینه ی بلند تو می خفتم

ديگر از نياز متعفن شده عاشقي بيزارند
 اينان تورا سالها درنورديدند
 وتو ديوانه رقص نوازششان بودي
 چه پاسخشان دهم
 کرشمه هاي درماندگيشان را چه کنم
 من ارامم
 به ارامي سرافکندگي
من شادم به شاي گريه هايم
اينک منم
درانتهاي چند گانگي تو
 اي کاش مرا ميدانستي
 اينان دستان منند 
در هم گره خورده از گذشته
 برو
 فقط برو
 وديگر باز نگرد
 برو هرگز نگاهت را بر مگردان
 من نفرين شده ام

برو نگاهت را بر مگردان که سنگ خواهي شد

علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را    
که به ما سوا فکندی همه سایه ی هما را   

    دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین
       به علــی شناختم من به خدا قســم خدا را

میلاد مسعود اولین كوكب رخشان سپهر ولایت وامامت

میشمارم روزها را ماهها را فصل ها را

گمگشته ای دارم حرفی نگفته در گلویم

امروز میخوام با تمام وجودم فریاد بزنم

بشکنم بغضم را

در یک کلمه این بینهایت محبت تو را پاس بدارم

مادرم تمام هستی ام از آن تو

روزت مبارک

                                                                                     "  پابلونرود"

تنها مرگ تسلي مي دهد
زندگي مي بخشد
مرگ،‌
غايت حيات
يگانه آرزو
آسماني اكسيري، كه به اوجمان مي برد
مدهوشمان مي كند، مست
و زَهره ي رفتن با سياهي را پيشكش مي دهد
مرگ، ‌روشنايي لرزان افق تيره گون ما
آشنا مسافر خانه اي پر آمد و شد
آنجايي كه مي توان خوابيد، خورد و تكيه داد
فرشته اي با انگشت هاي جادويي
كه خواب هديه مي دهد
و خلسه رؤياها را
مرگ، خوابگاه بيچارگان و برهنگان
خوابگاه بيچارگان را مي پردازد و مأواي برهنگان را
شوكت خدايان
دالائي ملكوتي
سرزمين باستانيِ
دارايي بي پناهان و آوارگان
مرگ، دروازه اي گشوده بر بهشت هاي دست نايافته.

شارل بودلر

   وقتي تو نيستي
                               نه هست هاي ما
                                                             چونان که بايدند
                                                                                 نه بايد ها...

مثل هميشه آخر حرفم
                                         و حرف آخرم را
                                                           با بغض مي خورم
                               عمري است
                                         لبخند هاي لاغر خود را
                                                                   در دل ذخيره مي کنم :
باشد براي روز مبادا !
                                اما
                                     در صفحه هاي تقويم
                                                             روزي به نام روز مبادا نيست
آن روز هر چه باشد
                       روزي شبيه ديروز
                                             روزي شبيه فردا
                                                   روزي درست مثل همين روزهاي ماست
اما کسي چه مي داند ؟
                                     شايد
                                        امروز نيز روز مبادا باشد !

* * *

 وقتي تو نيستي
                   نه هست هاي ما
                                         چونانکه بايدند
                                                             نه بايد ها...

                                                    هر روز بي تو
                                                                      روز مبادا است !         

                                                                "قیصر امین پور"

3 جمادی الثانی  پرپر شدن یاس بوستان رسول، بانوی عفاف و عصمت، حضرت زهرا علیهاالسلام تسلیت باد.